Liefde overwint alles

Wat zie ik als ik in de spiegel kijk?

April 2017

Het is best lang geleden dat ik echt uitgebreid voor de spiegel stond en de confrontatie met mijn spiegelbeeld aanging.

Eerst zag ik vaak een vrouw die ik niet herkende. Ik beloofde mezelf steeds om af te vallen, beter voor mezelf te zorgen en positief te zijn. Maar waar was die knop die ik moest omzetten? Ik zag een volwassen vrouw, geen kind meer, een onzeker persoon die nooit tevreden was over zichzelf. Een vrouw met soms een lieve en soms een verlegen lach, maar ook vaak bang kijkend. Een vrouw die soms harde uitspraken doet, maar 's nachts wakker ligt van die ene nare opmerking; ze is toch immers die lieve vrouw! Een vrouw die anderen boven zichzelf zette en zichzelf daardoor ontzettend tekort deed. Ze praatte vaak in de derde persoon, omdat ze eigenlijk niet wist hoe het is om in de ik-vorm te praten. Ze kon niet van zichzelf houden, dus gaf ze alle liefde die ze in zich had aan anderen. 

Omdat ik toch wel onzeker ben over mezelf en mijn uiterlijk, stond de teleurstelling bij voorbaat al vast. Want natúúrlijk is mijn buik te dik, zijn mijn benen te kort, en mijn ogen te klein. Ik zie elke vlek en rimpel, en de genadeloze kale plekken op mijn hoofd. Toen ik nog lekker in mijn vel zat, zag ik in diezelfde spiegel een vrouw waar ik het best mee kon vinden. Waar was die ineens gebleven? Ik weet nu dat het ideaalbeeld van ‘reclame’vrouwen een vals voorbeeld geeft en dat niet alleen mijn uiterlijk mij mooi maakt, maar het helpt wel om me zelfbewuster te voelen, en dat wil ik dan ook uitstralen. 

Gelukkig zie ik tegenwoordig ook vaak een vrouw die wèl tevreden is met zichzelf. Ik heb nu een duidelijker beeld van mezelf en dat voelt goed. Ik zie een lieve vrouw die anderen niet wil kwetsen. 

Ik zie grijze ogen die hun glans weer terug hebben. Ik zie een vrouw die graag voor zichzelf wil opkomen. Een vrouw die, ondanks alles wat ze heeft meegemaakt, rechtop blijft staan, niet altijd positief is, maar toch het beste ervan probeert te maken. 

Ik zie een unieke vrouw, want zoals ík is er maar één. Ik ben een vrouw met een verhaal, waardoor ik ben geworden tot de vrouw die ik nu ben, en met een geschiedenis die sporen heeft nagelaten. Mijn naakte lijf herinnert me daaraan. Van die keer dat ik van mijn fiets viel, of dat ik door een hond over een grindpad werd getrokken. Maar ook van zelfverminking, poging tot zelfmoord en ingrijpende operaties. Grijze haren en rimpeltjes vertellen ook wat over de jaren die achter me liggen. En al die sporen draag ik met mij mee naar de toekomst. Zo is mijn lichaam niet meer de vijand, maar meer een trouwe vriendin met wie ik al heel wat lief en leed gedeeld heb. Zo voel ik trots en genegenheid voor de persoon die ik tegenover mij zie als ik in de spiegel kijk. 

Regine